Πάνω κάτω- Up and down xaxaxax

Της τρελής γίνεται αυτή τη βδομάδα με το Μετρό. Εσύ πάς στην ώρα σου …αυτό? Έρχεται??

Όχι βέβαια,  τρελός είσαι. Δε φτάνει που αργεί και κάθε λίγο και λιγάκι σε ενημερώνουν από τα μεγάφωνα (ο Θεός να τα κάνει που όποτε κάνουν ανακοίνωση νομίζεις ότι το μυαλό σου θα χυθεί στην πλατφόρμα, αλλά πάντα πίσω από την κόκκινη γραμμή)  παίζουν και τα κλαρίνα στη διαπασών στην Δουκ.  Πλακεντίας.

Άντε και μπαίνεις μέσα, λες ας  βάλω και γω το γυαλί να κλείσω τα ματάκια μου μιας και ξύπνησα απ’τις 6:30. Και τσούπ η τρελή η παρέα με τις mentos. Των φρούτων ε όχι τις άλλες.

 Ναι καλά καταλάβατε τις καραμέλες εννοώ. Δεν υπάρχει ο τύπος… τρώει ένα πακετάκι  πριν κατέβει στην στάση του αλλά προσφέρει και στην φιλενάδα που θέλει δε θέλει πρέπει θα τις φάει. Αφού στο τσάκ να του ζητήσω μία ήμουν μία φορά, πολύ τις ληγουρέυτηκα. Αυτό θα πει εθισμός και ύστερα κατηγορούν το τσιγάρο. Και δώσε κουβεντολόι πρωί πρωί.

Άντε να φτάσουμε πια…35 λεπτών διαδρομή τελευταία γίνεται 1 ώρας. Γιατί πέραν τις καθυστερήσεις των δρομολογίων κάθεται και 7-8 λεπτά σε κάθε σταθμό. Θα μου πει κανείς γιατί γίνεται αυτό?

Να’μαστε στο Σύνταγμααα… και να’σου και η ψηλέγκο…και  έλεγα καιρό έχω να την δω. Μιλάμε για νταρντάνα ε, όχι παίξε γέλασε. Ε δεν βρήκε θέση η γυναίκα και έμεινε όρθια. Φορούσε μία άσπρη φουστίτσα μέχρι το γόνατο με ένα πουκαμισάκι από μέσα. Το εσώρουχο χωρίς ραφή …έ λίγο η φουστίτσα φώτιζε.

Και  να’σουν άρχισαν τα όργανα χαχαχαχα.

Πάνω κωλαράκι κάτω κωλαράκι χαχαχαχα.

 Δεν υπήρχε η τύπισσα. Πάνω κάτω πάνω κάτω…μία το αριστερό μία το δεξί ουπς και τα δύο μαζί, αφού σε μια δόση ζαλίστηκα. Σιγά κυρά μου θα ξεράσω από την τόση κινητικότητα. Τι ζω η γυναίκα πρωί πρωί. Μια θα καθρεπτίζεται στο τζάμι και να σιάζεται, μια να γυρνάει το πόδι σαν μοντέλο που παίρνει στροφή στην πασαρέλα και να κοιτάει το παπούτσι και δώστου πάνω κάτω το κωλαράκι. Καλά πώς το έκανε η γυναίκα, χαχααχ, έτοιμη ήμουν να της πω να μου το μάθει.

 Έ δεν ήθελε και πολύ και ο κύριος Μentos με τας συνοδείας του την πήραν γραμμή και άρχισαν τα σχόλια.

Φτού γαμώτο κρίμα που δεν άκουγα καλά τι έλεγαν. Έπρεπε όμως να το τραβήξω βιντεάκι.

Πάνω κάτω πάνω κάτω χαχαχαχαχαχ.

Άντε να δούμε τι θα δούμε αύριο πάλι….

Καλό σας βράδυ!!!!

Νεύρα...πολλά νευρα κυρίααα!!!

Πολλά νεύρα κυρία!!!

Αυτό λέω στον εαυτό μου κάθε φορά που μου σπάνε τα νεύρα στη δουλειά. Ότι του φανεί του λωλωστεφανή νομίζω είμαστε.

Νομίζω…τέλος πάντων, σίγουρη είμαι αλλά δίνω και 1% περιθώριο λάθους στον εαυτό μου.

Αλλά πως βγήκε αυτό το «πολλά νεύρα κυρία», χαχαχαχ ακόμα γελάω.

Στο χωριό μου έχει πολλούς αλλοδαπούς κυρίως Αλβανούς και Βούλγαρους.

Κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα φεύγουν και πηγαίνουν στις πατρίδες τους.

Ε, για να μην πάνε με άδεια χέρια στα σπίτια τους από τη ξενιτιά πάντα φορτώνουν τα αμάξια στο φουλ με πράγματα, τα οποία αμαξάκια αγκομαχάνε να φτάσουν.

Πάει λοιπόν ένας Αλβανός στο μινι μάρκετ της γειτονιάς και λέει στη κυριούλα.

-          Επειδή θα πάω στην Αλβανία θέλω να πάρω μερικές σοκοφρέτες για δώρο, αλλά δεν έχω λεφτά τώρα , θα στα φέρω όμως όταν επιστρέψω.

-          Καλά, λέει  εκείνη.

-           

Ε, φαντάστηκε και εκείνη θα πάρει 1 -2 σοκοφρέτες, άντε 4 το πολύ.

Τον βλέπει που λες τον κύριο, ανοίγει μια σακούλα και αρχίζει και ρίχνει μέσα τις σοκοφρέτες μαζί με το κουτί της συσκευασίας.

Φουντώνει αυτή..

-          Τι κάνεις εκεί ρε? του λέει.

-          Εσύ δε μου είπες να πάρω?

-          Σου είπα να πάρεις αλλά κανα δυο, εσύ μου άδειασες το μαγαζί, , τώρα είναι Χριστούγεννα και θα έρχονται τα παιδάκια και θέλω να πουλήσω.

Νευριάζει πιο πολύ η γριά..

-          Άστες κάτω ρε και φύγε.

-          Κυρία έχει νεύρα, πολλά νεύρα κυρία.

-          Ρε άστες κάτω που θα μου πείς ότι έχω να νεύρα.

ΧΑΧΑΧΑΧΑΑ ακόμα γελάω, θα ήθελα να ήμουν μπροστά στο σκηνικό την ώρα που φουντώνει η γριά και ατάραχος ο Αλβανός σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Χαχαχα, άμα αρχίσουμε με ιστορίες του χωριού δεν θα έχουμε τελειωμό.